مجموعه رند از فدائی

ایران ایران ۲ از فدائی

تو چمدونا عمامه‌عباعه، برنامه فراره ولی زکی ارابه خرابه، خون اربابت حلاله

سگ سپاه اینو یادت نره، یوز ایرانی هیچ موقع قلاده نداره

حضرت عن‌آقا اوضاع بگاس، مخالفا صداسیما رو گرفتن قبل مخابرات

زمستونا طعمه می‌شه شغال خواب، محاکمه چیه؟ برسه خدا به داد محافظات

واسه ما دور نی هدف ولی شما نه خیابونای حلب امنه واسه‌تون نه نجف

خاک می‌شید بدون عبا بدون کفن، پاره می‌شید مثل قذافی، نه درنمی‌رید مثل اسد

تجارت مهمات و لابیای نایاک، پیش پای جنایتاتون کربلا شوخیه

ریش نظام سفیده تو آسیاب قاچاق، طنابتون پاره شده گرچه گردنا خونیه

خایه‌مالا رو میز سپاه می‌چینن استکان، توی خون جوونا می‌خوره مهر قاضی

یادتون می‌دیم چطوری می‌گیرن انتقام، یا دود می‌شید یا خاکستر، اینه حکم آتیش

من از هیشکی به جز شما کینه ندارم، مثل درخت فاسدن اینا از ریشه خرابن

اینجا فریدونا زیر خاکن، بندا میله ندارن، ضحاکو دوباره می‌بندیم زیر دماوند

خون و درد و فقر و رکود، ایران ایران

نون اسلام تحمیلی تو خون، ایران ایران

داره خفه می‌شه تو دود

افسانه‌ها سیاهن و قهرمانا می‌رن تو گور، ایران ایران

کلمه‌ها تیرن، زبونمون اسلحه، دور همه‌تونو خط کشیدیم، سوزنمون روی مرکزه

اصلاح‌طلب اصول‌گرا فرقی نداره، مثل بال چپ و راست کرکسه

آقازاده لا پر قوعه، یه مشت آخوند دگوری عره‌عوره، پاتون لب گوره

چاه نفت حیاط ملته، تو جیب حاجیه سر لوله

یه آشی پختیم براتون نیم‌وجب کره روشه

سر میز قدرت اینا چونه می‌زنن، یه قطره آب ندارن و کوزه می‌خرن

گلوله‌ها لخت می‌شن پوکه می‌کنن، تیتر اخبارو می‌نویسن با خون بی‌خبر

قطره‌ی خونو می‌بینی بین اتفاقا، ستونای نظامو می‌شکنه سیل اعتراضا

ایران زندگی سوریه عین انتخابات، کمرتون خورد می‌شه زیر دین اشتباها

قانون خلافه، دنیا کثیفه، خدا صابون نداره، می‌ریم حتی پامون نیادش

خونواده دیگه کانون نداره، ایران از اشک مادرا جوونه می‌زنه

حتی اگه بارون نباره، از نفس عاشقا گل می‌ده آزادی

اسلام می‌ره با اسم ایران پر می‌شه جا خالی

بلندترین شب سالم بالاخره تموم می‌شه

دوباره می‌درخشه خورشید آبادی

خون و درد و فقر و رکود، ایران ایران

نون اسلام تحمیلی تو خون، ایران ایران

داره خفه می‌شه تو دود

افسانه‌ها سیاهن و قهرمانا می‌رن تو گور، ایران ایران

آزادی از فدائی

لات‌ و لوتای خط‌وخوطی چپیدن خونه، بچه‌گرگا کف خیابون کشیدن زوزه

انگار آب از سر خدا گذشته خیلی وقته، پیامبرا خفه شدن، نمی‌گن سوره

به ملت نشون می‌دن مستند جعلی، تو خیابون ول می‌چرخه متهم اصلی

طناب شریعت دور گردن جووناس، پیرمردا تو مسجد زل زدن به تسبیح

خلافه زندگی، جریمه‌ش همیشه نقد، وقتی می‌شد وسط جمعیت شقیقه پخش

گفتی زندگیه دیگه، طبیعت همینه تش، آره همه‌مون می‌میریم ولی نه شبیه هم

اسیر دست آدماس لیوان بی‌ترک، دم بشکه‌ی خون صف کشیدن پیاله می‌خرن

بسیجی فکر کردی ایران بی‌کس‌و‌کاره بی‌شرف؟، گوله‌ی حقیقتو وسط خیالت می‌زنم

انگار داره قد می‌کشه تو قلبمون کینه، این تازه رقص ماس، ببین جنگمون چیه

عمق حماقت بشرو می‌بینم توی جمعیت، بعد تکبیر وقتی خامنه‌ای دست تکون می‌ده

قتلای ناموسی، زن‌کشی قانون آبادی، تیغ غیرت می‌بُره سر یه عاشقو

کثافت اسلامو می‌شوره بارون آزادی، شعله بالا می‌ره، می‌گیره یقه‌ی خالقو

آزادی یه نفس تو ریه‌ی زمونه‌س، زبونم آینه‌ی کینه‌ی درونم

می‌شکافه تو آسمون سینه‌ی‌ کبوتر، آزادی رو درخت حیات میوه‌ی ممنوعه‌س

از چکش قاضی شده سهم ما کبودی، تو ندامتگاه ساعت می‌شن لحظه‌ها قپونی

افتخارمون اینه جزو بنده‌ها نبودیم، آزادی یعنی غریبه نی خنده با جوونی

با هر تیر یکی می‌افته، سلاحا دقیقن، هی می‌میریم هی پر می‌شه خشابا سریعاً

لک تاریکی افتاده سر سفره، چراغا کثیفن، هی گوله می‌خوریم هی می‌گن اماما غریبن

دریا رو می‌خرن با ماهیاش، اینجا جولانی هم کرواتی می‌شه

خوش اومدی آسیاس، خیابونی نی، دولتیه مافیاش

جدیه بازیاش، تیراندازی میشه توی شادیاش

گربه توی قفس داره می‌میره از تشنگی، ولی بالاخره حقشو می‌گیره از زندگی

واسه ملت نسخه می‌پیچن ازگلای حزب باد، سر صف طویل قله‌ی مادرجندگی

همیشه درده توی نگاهمون قرینه، سینه‌مون می‌سوزه تو حریق زندگی

مثل بِیتامون سیاهه لباسمون همیشه، آسمون بی‌رحمه، پرنده همیشه زنده نی

صدا درنمیاد اینجا حتی از کلاغا، با آتیش میایم سراغتون، قرارمون فراجا

سکوت شما یعنی حمایت از ظلم و ظالم، اینا دنبال گردن می‌گردن واسه طنابا

آزادی یه نفس تو ریه‌ی زمونه‌س، زبونم آینه‌ی کینه‌ی درونم

می‌شکافه تو آسمون سینه‌ی‌ کبوتر، آزادی رو درخت حیات میوه‌ی ممنوعه‌س

تهران پاریس از فدائی

فهمیدم کافرم، وقتی خواهر دوقلوم مرده بیرون اومد از شیکم مادرم

خونو پاک می‌کردن از رو تن لاغرم، رو مهتابی بیمارستان جون می‌داد شاپرک

آسمون تاریک، پایین شهر پاریس، اتاقمون کوچیک‌تر از ماتیز

لالایی می‌خوند برامون آژیر، اولین نقاشی‌ای که دیدم، خونی بود که رو کاغذدیواریای خونه پاچید

وقتی بابا مست می‌رسید از کازینو نیمه‌شب، دندونای مامان فرو می‌رفت تو سیب تلخ

صورت زمین ترک می‌خوره زیر برف، جای غذا بوی طلاق می‌پیچید از زیر در

حالمون تلخ‌تر بود از قهوه‌ی بی‌شکر، بعضی وقتا کاری نمی‌شه کرد ولی می‌شه رفت

آخرین تصویری که یادمه از پاریس، دو تا کفش دست همو گرفتن رو سیم برق

یه پامون تهران، یه پامون پاریس، تو فصلای کتاب من تکراریه پاییز

یه گوشم اخطار، یه گوشم آژیر، دلمون روشنه، چشمون تاریک

بچه بودم چرخ طیاره خورد کف تهران، انگار پشت سرم بسته می‌شد در زندان

مادر یه شهر غرق می‌شد تو غم چشماش، تو پیروزی قمه می‌خورد کف سر شیطان

من و انبوهی راز و کم‌روییام و، بابایی که نبود یواشکی کنم دست تو جیباش

جای قاب عکسی که رفته بود از رو دیوار، سراغشو می‌گرفت آینه از شمعدونیا

دیر می‌رسیدیم همیشه سر کلاس درس، اون موقع گوشیم نبود، همراهمون سلاح سرد

شبا آفتاب می‌مرد و سیاه می‌شد لباس شهر، جمع می‌شدیم دم خونه‌آجری پلاک ده

مچ دستمو می‌کرد ساعت من اعدام، می‌گفت الانم واسه رفتن دیر شده نمون

آخرین تصویری که یادمه از تهران، آزادی بود که هیچ موقع نبود

یه پامون تهران، یه پامون پاریس، تو فصلای کتاب من تکراریه پاییز

یه گوشم اخطار، یه گوشم آژیر، دلمون روشنه، چشمون تاریک

هنو نشده بود سن بلوغم رد، سر کوچه وایمی‌ستادیم تو رو سرهنگ

همیشه چَک سنگینو می‌خوری از اونایی که فرودستن

منم مثل تونی مونتانا بازیو از رستوران شروع کردم

جرم ما بیشتر بود از پله‌های ایفل، ناپدریم حبس بود و چش ما به میله

مامورا مصادره کردن کل زندگیمونو، می‌کشه جهنمو اژدها به سینه

واسه رویاهات از استخونات نردبون بساز، ما حتی جلو خدا نشد دستمون دراز

سرده روح ما مثل قلب کوسه‌ها، می‌کُشیمت حتی باشه حقمون قصاص

زخمای رو تنم آخر داستانمون نی، تازه داره پخش می‌شه کارتای رو میز

اولین تصویری که یادمه از مهدیار، یه کیبورد مشکی بود و باندای خونی

یه پامون تهران، یه پامون پاریس، تو فصلای کتاب من تکراریه پاییز

یه گوشم مهدیار، یه گوشم آژیر، دلمون روشنه، چشمون تاریک

بپا از فدائی

نخو می‌رسونیم به سلول پایینی، می‌کشیمت حبسشو می‌کشیم، باکی نی

کله‌مون آره ولی اسلحه‌مون خالی نی، سنگ صفر‌نُه می‌رسه دست ما قاطی نی نه

تشنه برتون می‌گردونم از لب کارون، همیشه یه قدم ازم عقبه قانون

مثل عیسی تموم نمی‌شه تو سبد ما نون، ملتفت می‌کُشه بدتر از تب طاعون

به سیاهی جنگل عادت دارن گرگا، رپ خونه خاله‌مه، راحت باشن حضار

ما یه خدا می‌شناسیم اونم اسمش مهدیاره، بالاخره به یه چیزی باور دارن کفار

با الف زده می‌شه قید قوانین، عاشق کولی و آتیشی عین قناری

نمی‌دونم چی شنیدی؟ رفیقی یا خائن؟ واستا لاشی، تهران بالاس با یه بیت فدائی

بِیتامون رو درای زندان، بپا، واسه هر آدم تنها گذاشتن یه بپا

برامون گردنبنده طناب اعدام، بپا، ملتفت وحشیه مثل شبای تهران

ما نباشیم حتی نسخ می‌شه خود کاسب، لات سطح یک ندیدی جیره‌خور جاکش

کل کارنامه‌تون توی ادبیات اینه که، یه بار انگشت شدین زیر پل حافظ

انگار پوست تنم ضد گلوله‌س، پیروزی یعنی فرو می‌ره دشنه تو روده‌ت

من جایی بزرگ شدم که قلب آدما ابریه، خورشید صبحش نصفه طلوع کرد

دلیوری پیتزا میاد خونه زیر تختی، قلاده می‌ندازم من گردن شیر وحشی

خیالی نی به شرارت عادت داره تهران، مهره‌های ستون فقراتت می‌شه تسبیح

یه چشمک بزنم دیلر آس دلو می‌ده به من، جنس یه هفته‌تون جلوم می‌شه یه خط

آیا تو آنچنان که می‌نمایی هستی؟ خیامم با یه جنده ولو زیر درخت

بِیتامون رو درای زندان، بپا، واسه هر آدم تنها گذاشتن یه بپا

برامون گردنبنده طناب اعدام، بپا، ملتفت وحشیه مثل شبای تهران

پرسپولیس از فدائی

وقتی می‌شم خیره به ماه زیر نقاب، جر می‌خوره منظره

تیزه چشام، می‌چپی تو سینه‌ی‌ خاک، شتریه کینه‌ی ما

می‌گن چرا لاغری؟ چون که خوب نمی‌تونست بدوعه دیلر چاق

دستاتونو می‌مالید به هم مثل مگس، رپرای دوزاری، نقد نمی‌شه چِک تقل

راه راستو نگاه می‌کردم با چشِ غلط، الانم دو تا نقطه داره ق قمه‌م

رپ فارسی قلمرومه، تو نگاها تنفره، یارو هوله از بدو تولدش، فقط پی جلب توجهه

می‌خواد اسمش باشه تو شعرای فدائی، خیلی بالاس سطح توقعش

پوشیده‌س مثل پلاکا چهره، اراذل می‌ریزن سلاحا ای‌کی

تخماتون کوچولوعه، کمرا هرمس، پشت ملت بودین وقتی می‌شد چراغا قرمز

آمار دارم کجاس حتی جنسا تو خونه‌ت، ملتفت کلاشه، بِیتا گلوله‌س

این چاقالا کاراشون پر لفظ خارجیه، ولی اینگیلیسیشون در حد لیلا فروهر

اینجا اسمش شهره اما جنگله بیشترش، تاج ملتفت سنگینه واسه‌ت، گردنت می‌شکنه

از خودم می‌ترسم وقتی اسلحه پیشمه، زناکارم ولی جهنم نمی‌رم، کردنت دینمه

جوینتمو روشن می‌کنم با آتیش غروب، سوتون پرسپولیسم تو لوور

همیشه سر و کار داریم ما با قوانین، با اینکه نخوندیم هیچ موقع حقوق

لفظا کیلیدی سه‌بعدی تیری‌دی، جای گل تو پاچه‌ت می‌کنن سی‌بی‌دی

کسی کیرش نی چی می‌گی مثل بی‌بی‌سی

سیفیدی تو پارتی مثل کفترای پی‌دیدی

شما رو گاییدیم، بپرس از چت‌جی‌پی‌تی

پرتر از رییسته بشقاب خدنگم، می‌خوان رقابت کنن، جایزه‌شون تخمامه، برنده‌ن

می‌افتم دنبالت با قلاب کمربند، ادبت می‌کنم، خوشحاله ننه‌ت پس

کل بازی منتظر خبر استعفام، ولی همیشه داغه نفس اژدها

من می‌چرخم می‌رقصه الکل توی شیشه، دستمو می‌ندازم دور کمر استکان

تقل عشق لات، اون که دستته سر نخ نی، بند کفشمه

تو رو تخماتو بریدن، اشتباه ختنه کردنت

آمارمو داره اون که بچه لندنه، دل بسته بودی به رپ، وقت کندنه

می‌گی فیلانه بیساره، کو خب؟ فقط تا صبح فک می‌زنی رو کوک

بِیتامون پررو توپر، چش آدم عقابو کوچیک می‌بینه تو اوج، فدائی مثل دیوره، همیشه رو دور

خالی نبند، ندیدی کُلت پُر دِه مرده‌خور، نه کوه به کوه می‌رسه نه صبح به صبح

پا رو گذاشتم رو پدال و ماشینم نقطه شد، آسمون نارنجیه، رول می‌کنم پشت رول

جوینتمو روشن می‌کنم با آتیش غروب، سوتون پرسپولیسم تو لوور

همیشه سر و کار داریم ما با قوانین، با اینکه نخوندیم هیچ موقع حقوق

جماعت گوجه‌زن حزب باد عشق لایک

بِیتا گل نابه، چشاتون سیاه می‌ره

چاقال این‌ور توییت‌پولی می‌زنه فکر می‌کنه سیاسیه

اون‌ور کیرم تو هر کی ارشاد و علی ضیا می‌ره

مناره از فدائی و شاپور

بخش یک - فدائی

شما کوچیک زندگی می‌کنین کوچیک می‌میرین، به ما نمی‌خورین رپرای ماچ‌کردنی

دُمتونو باید با یه موچین بیگیریم، نرم و لطیفین، خوراک عینکو پاک کردنین

گوشِت می‌ره پیش آقات، پات می‌ره تو گونی، عامل نفوذی، تو که جات می‌شه تو قوطی

با این فلو فقط رقیب کامبیز گوگوشی، واسه‌ت شِیک زدن فقط توی آبمیوه‌فروشی

چیزی حالیتون نی فقط راننده‌ی بارید، دورتون نی حتی دو تا آدم حسابی

دور و ورم نپلکید چاقالای ریاکار، من معروفم به قاتل آینده‌ی کاری

موها ژل‌زده مودب، چی می‌فهمی تو از رپ، اون موقع که رپرا رو رنده می‌کردم مرتب

تو میتینگ می‌رفتی، آتوسا باکره بود، ننه صفت مجرد

وقتی حق پا می‌شه شر می‌خوابه، تو سکوت تیغم حرف زیاده

اجازه‌تونو می‌دن بی‌سیمی، می‌بینی که خیلی خوبه با آسمون رابطه‌م

شاه‌بیت می‌گم منتظر صاعقه‌م، می‌گیری؟

تقل دنبال پرچممون نگرد، می‌افته کلاه‌خودت، شعرامون دعامونه، فرقه چیه چاقال؟

ملتفت دینه، مهدیارم خدامونه، پیاده شو ته خطه، میدون خراسونه

مجوز یعنی مخدر، عه عه عه نسخ شدن که

تیم شده خدنگ با دبه، توش باشه مناره‌ی حرم تا دسته

بخش دو - شاپور

سلام به به‌گارفته‌ها، می‌کنن تو باتلاق کثافت شنا

گوشت برادرم می‌خورن، رفاقت کنار، سینه‌به‌سینه‌س نداره شرافت کتاب

بگیرنش از ترس چس می‌ده تو گونی، بایدم بگیرن عکس با یه مجری نفوذی

زودتر از همه پیچید اون کچل صادراتی، مالید ونزوئلا، برید ترکیه گروهی

خودکارمون کشنده‌س، معلوم نی قلمه یا ماشه، دودمانت به باد می‌ره دهن ما واشه

توی وزارت‌خونه نمی‌شناسنش از جلو، فقط از پشت آشناس ممدرضا لاشه

حساب حسابه، کاکا برادر، بمال بماله، نون ندارن اگه سگی نمالن

نشی بدعادت، تو دردسری همین الانم، حتی شغالام می‌خوان به شوما شبیه نباشن

بنجلن همه مثل بار پرتی، بعد الکی زدن تو کار بات هندی

ننه‌هاشون تش می‌زنن لاک مشکی، سوپاپ اطمینان چیه؟ سولاخه باک بنزین

چاقال مدرسه نی که بخوای اجازه بگیری، اونام اجازه بدن که ما اجازه نمی‌دیم

رپ فارسی مال ماس، شما اجاره‌نشینین، با روی سیاه پی سیم‌کارت و نقاب سفیدین؟

مجوز یعنی مخدر، عه عه عه نسخ شدن که

تیم شده خدنگ با دبه، توش باشه مناره‌ی حرم تا دسته

بخش سه - فدائی

مجوز یعنی بااجازه جیب زدن، از اوناشین که یکی پول پرت کنه بلیسین

رپ فارسی به گه کشیده شد، مگسا تیپ زدن، جوری در خدمتین انگار توپ‌جمع‌کن تنیسین

دستمال‌به‌دستن همه همکارات، الان دیگه هم افتخار عموتی هم بابات

خوش‌رقصی، دنبال شاباشی کلاً، رفتی صداسیما شکست دل ناتالی پورتمن

می‌ری هوا مثل عمامه، مخبری، گیر نمی‌ده بت پلیس

اونا اسپند دود کردن تو چِت شدی، تخمات کم‌باده ازگل

دولایه می‌شی با سِدمُصی، سهرابتون شل کرد، ریخت پشمای فردوسی

حزب بادین، تو کونتون بازه بادبان، مثل اینه که رپ دری بماله واسه طالبان

خونواده‌س ولی جا نی واسه شما لای ماها، انقدر لجنید که درومده صدا خایه‌مالا

قلم تو دست فدائی یعنی جام جمشید، می‌وزه تو گوشِت بِیتا مثل باد وحشی

اگه ناراحت نمی‌شید کیرم تو کل نسل چار، وقتی رپ می‌کنید من می‌افتم یاد سندی

فرقی نداره سر حسین با شیکم شمر، لات و لوت و رِندم، شیکره بیت

یه تخمم اندازه کل شیکمته، گنده‌م، مثل هندم، چیزی که تو دستمه جیگرته

مجوز یعنی مخدر، عه عه عه نسخ شدن که

تیم شده خدنگ با دبه، توش باشه مناره‌ی حرم تا دسته

واسه‌م جالبه ببینم جمهور‌ی‌اسلامی چجوری می‌خواد سفیدتون کنه. شما بی‌‌مجوز نفوذی‌اید، با مجوز خایه‌مال استاندارد.

کج بود فک خلوت زخم کرد ولی با دهن گشاد خوب می‌خوره چرسی

اجازه می‌گیرن بَگی بپوشن موقع پخش، جی‌جی‌ گردلقمه خیرات می‌کنه نذری

رپ نیست، تعزیه می‌خونن، توش گمه وزن، دوست داشت مداح بشه دورچی

با دارچین یاعلی می‌نویسه رو شله‌زرد، اینا در کون نظام تکون می‌خورن مثل دم سگ

محل از فدائی

همیشه منتظریم انگار پشت چراغیم، حتی تخممون نیس اگه گشنه بخوابیم

فرقی نداره کلبه یا قلعه رو قله بسازیم، دم‌خورتون نمی‌شیم، معرفت دُر گرانی‌ست

تو پیک عرق شیرینه زیتون تلخ، محاله، دنده‌عقب نداره شیطون من نه

حافظا باد صبا می‌وزه تو میدون جنگ، مرز می‌کشه پام رو زمین مثل تیمور لنگ

آدما حل می‌شن تو بارون اسیدی، نشدیم هیچ موقع با داروغه صمیمی

آغوشم خالیه، حتی زانوی غمی‌ نی، آخرم تتل نرسید به خانوم وزیری

بچه بودم بین شست و سبابه‌م یه تیله بود، الان فقط یه سایه‌ی سیاهم زیر نور

تو جیگر ضعیف می‌ره سیخ زور، باور نداری از عیسی بپرس، تو استخون فرو می‌ره میخ خوب

تاریکه همه‌ش آسمون محل، به روت نیار اگه جنازه دیدی رو زمین

خالیه قفس، خاکه روی محل، رو شیشه‌ی ماشینا می‌شه نقاشی کشید

محل سرراسته، قصه‌ی‌ من کجه، محل شونه‌س واسه هق‌هق اسلحه

محل همیشه باهامه، نصفه‌ی قلبمه، حتی نمیاد تو محلمون زلزله سرزده

هیچ دارویی خوب نمی‌کنه دردای آدمو، کف دستم می‌خونم من فردای عالمو

خودکارمو ها می‌کنم قبل نوشتن که، کلمه‌ها حس نکنن سرمای کاغذو

سر سیگارم می‌سوزه تو آتیش فندک، بمبارون اتمی شده، نورانیه مغزم

حتی یادم رفته این آهنگ راجع به چی بود، عاشقتم اونقدی که طولانیه جنگل

انگار لای چرخای ساعت له می‌شه زمان، رخ عزرائیلو می‌بینیم از چشمی درا

دریا نمی‌سوزه هیچ‌وقت با کبریت عوام، یه روز می‌کُشَتت اون که پیرهن جر می‌ده برات

بامرامه کلاغ، دنیا دار مکافاته، احتیاجی ندارن آدما به طناب

می‌بیننش اگه زیر خاک نباشه طلا، محل ما سیاهه، ماه نداره شبا

تاریکه همه‌ش آسمون محل، به روت نیار اگه جنازه دیدی رو زمین

خالیه قفس، خاکه روی محل، رو شیشه‌ی ماشینا می‌شه نقاشی کشید

محل سرراسته، قصه‌ی‌ من کجه، محل شونه‌س واسه هق‌هق اسلحه

محل همیشه باهامه، نصفه‌ی قلبمه، حتی نمیاد تو محلمون زلزله سرزده

مادر از فدائی

می‌گذری ساده مثل باد از کویر، بغض کنی لبریز می‌شن چشمه‌ها از زمین

مسافر سینه‌ت بودن قصه‌ها از قدیم، من از تو قد کشیدم، اژدها از حریق

مثل بارونی، نمی‌شی از ترانه جدا، خوشبوتره عطر تنت از تمام گلا

مشتی یادمون نرفته زحمتای شما، سبزه چشات مثل جنگلای شمال

گوشم پر بود، رد نمی‌شد هوا از افکارم، زخمی بودم تو می‌شدی شبا پرستارم

این بیتو قربونی می‌کنم زیر پاهات، که همیشه دور بمونه بلا ازت مادر

من اونم که ته خزونم، قبله‌ی کل عالم تویی، کعبه بهونه‌س

با تو شعر می‌شه تو آسمون پر کبوتر، قشنگی انگار برگای پاییز تن زمونه‌س

مادر، پناه آخر، تا تو بیدار نشی وا نمی‌شه چشم صبح

تو ماه روشنی تو شبای تارم، دنیا رو گشتم ندیدم رفیقی مثل تو

تنهایی پروانه رو دیده نور چراغ، بوی محبوبه‌ی شب می‌ده کوچه‌ی ما

وقتی دل آسمون می‌گرفت بعضی شبا، سبابه‌ت رو می‌ذاشتی زیر گونه‌ی ماه

بی تو نمی‌رسن حتی لحظه‌ها به فردا، مقدسه سکوتی که هستش لای حرفات

آب می‌شه تو نگاهت رد پای سرما، رودخونه تو رگای دستت داره جریان

تعریف نمی‌شی تو حتی با این‌همه مثال، خاطره نگه می‌داره آینه از نگات

مهم نی آینده تاریک باشه چقدر، با تو روشنه همیشه فالی که دست ماست

زیبایی مثل خزر، بزرگ و بی‌کرانی مثل آسمونی که آبیه همه‌ش

ما کف پاسگاه بودیم و تو پی سند، منو ببخش اگه افتادم تو بازی غلط

مادر، پناه آخر، تا تو بیدار نشی وا نمی‌شه چشم صبح

تو ماه روشنی تو شبای تارم، دنیا رو گشتم ندیدم رفیقی مثل تو